' O bir canavardı ve bu onun en iyi yanıydı...'
I.
Yavaşça yaklaşıyorum, görüntünün netliğini bozacak kadar,yüzümdeki yara izlerine olabildiğince yakın. Gözleri kocaman açılıyor "beni daha iyi görebilmek için." izlere bakıyor her birine, ayrı ayrı, şefkatle, bir tanesini bile atlamadan.
Elleri çok büyük "bana daha iyi dokunabilmek için" ve o kocaman elleriyle yüzümdeki izlere dokunuyor her birine, hiç birini atlamadan, arzuyla.
Dudakları ölümcül bir lezzete çağırır gibi yüzünün en güzel yerinde duruyor öylece. Hafif bir aralanma, nefesini veriyor yüzüme doğru, acele etmeden, sanki son nefesiymiş gibi...
Yüzümden boynuma akar gibi iniyor dokunuşları, o kavrıyor ben kıvranıyorum...
II.
Bakıyor gözlerini hiç ayırmadan, kapının önünde ıslak ve çıplak. Küçük adımlar atıyor, bana doğru, acele etmeden. İzliyorum...
Kafasını kaldırmış, burnumun hizasında tutuyor yüzünü, bir heykel gibi, yanan bir heykel.. ifadesinin izleri netleşiyor gözlerimin önünde, küçücük suratında dünyanın izlerini taşıyor kadın.
Dokunuyorum her bir çizgisine. Yakıyor parmaklarımı ifade, yalıyor parmak uçlarımı ateşi.
Boynu ritmini gizliyor yaşamın... kavrıyorum! Ellerimde hızlanıyor ritmi hayatının, kıvranıyor ruhu dans eden bir ateş gibi gecede..
