Bense o anda, kitapların tam da birer zaman makineleri olduklarını düşünüyorum.
Şairin de dediği gibi çok kullanılmış bir zamandan hiç kullanılmamış bir zamana geçmek için... Göz açıp kapatıncaya kadar...
Öyle ise, geçiyorum hiç kullanılmamış bir zamana ve aralıyorum bacaklarını;
Yolculuk etmek,çok işe yarar, düş gücünü çalıştırır. Gerisi yalnızca düş kırıklığı ve yorgunluktan ibarettir. Bizim yolculuğumuz ise tümüyle düşseldir. Gücünü buradan alır.
Yaşamdan ölüme doğru gider. İnsanlar, hayvanlar, kentler, nesneler, her şey düşlenmiştir. Bu bir romandır, yalnızca düşsel bir öyküdür. Böyle buyurmuştur Littre, o ki asla yanılmaz.
Kaldı ki herkes aynı şeyi yapabilir. Gözünü yummak yeterlidir.
Yaşamın öbür tarafındadır bu.
" ...Bu durumda düşüncelere dalar, yaklaşık on dakika boyunca ağzı açık kalır sonra da derhal dengesine kavuşurdu yeniden, nasıl olursa olsun, neyle olursa olsun, ama her zaman hem de sapasağlam bir biçimde, çünkü onun iç yaşantısında tereddüde dahi yer yoktu, hele gerçeklere hiç yoktu..."
Gecenin Sonuna Yolculuk / L. F. Céline
