Özlemek

Kendim için, kendim yapmalıyım benim için kimse yapmaz; kendimi, kendim yapmalıyım.
Saçlar, gözler, ağız. Dışardakiler ve o içerdeki.
Asla teslim olma - yoksa birisi devralır, asla teslim olma.-
Saçları bitti mi? Elleri?
Yalnızca gözlerini yapacağım, ağzını.
İşi bitince alırsın onu.
Giyin.
Giyineceğim.
Görevim için hazır olmalıyım, projem için..
İçeri girdim. Aynalı görüntülerin sonsuzluğuna.
Aynalı dönüşüme.
Her şey nereden bakıldığına bağlı.
Elim bıçağımda, projem, kişinin uğruna yaşadığı şey
- benimki mi, ya da onuki mi?
Ya da her ikisi? -

Belleksiz özlem olabilir mi? Üzülmeden özlem duyabilir mi insan? Özlem denen şey, mümkün mü?
Kalbi delip geçen o ok, içeriden ve dışarıya doğru, olmayan için çekilen o özlem?
Hala olmayan için.
İnsan özlemini çektiğinin nasıl bir şey olduğunu bilmeden özlemini çekebilir mi? Özlemini çektiği şeye saplanıp kalmadan özlem duymayı sürdürebilir mi?

Odayı boşaltın bütün bu heykellerden! Kurtarın odaları! Kurtarın heykelleri!